‘Ge(e)neratie’ vs. ‘Doe Maar Niet’: welke verschijnt binnenkort op jouw boekenplank?

Amir Bachrouri en Julien De Wit: twee geëngageerde studenten van ongeveer dezelfde leeftijd als jij en ik. De twee laten hun opiniërende stem geregeld horen, onder andere als columnisten bij Knack. Beide auteurs hebben hun ongezouten mening over alles wat leeft onder jongeren in de huidige samenleving tot een boek verwerkt. Dat kon ik uiteraard niet aan mij voorbij laten gaan.

Tekst: Hannelore Teugels

Met hoge verwachtingen begon ik aan Ge(e)neratie van Julien De Wit. De opzet van het boek is hedendaagse problemen onderzoeken en daarbij de stemmen van jongeren aan bod laten komen. De auteur stelt dat jongeren wel gehoord worden, maar dat er niet écht naar hen geluisterd wordt. Wie zijn dan die jongeren? Volgens De Wit bestaat de generatie jongeren niet, maar is ze samengesteld uit een mengelmoes van overlappende en uiteenlopende ideeën. Dat verklaart de woordspeling ‘Ge(e)neratie, die direct in het oog springt. 

Helaas lost deze titel de hooggespannen verwachtingen niet helemaal in. De schrijfstijl is bondig met een relatief eenvoudige zinsbouw, waardoor het boek vlot leest. Het nadeel ervan is dat de inhoud hierdoor soms wat diepgang mist. Het boek kon mij niet inpalmen, hoewel ik thema’s zoals mentale gezondheid en diversiteit zeer boeiend vind. 

‘Jonge oplossingen voor hedendaagse problemen’, lees ik op de kaft van het boek. Toch zijn het vooral de problemen die overheersen in het boek, aangevuld met de visie van experts en hier en daar een getuigenis. Zo bespreekt De Wit uitvoerig hoe de media jongeren negatief representeren en hoe de coronacrisis hen zeer zwaar trof. Maar welke stappen moeten we nu ondernemen? Hoe voorkomen we dat een volgende crisis op dezelfde manier uitdraait voor jongeren? De concrete oplossingen worden grotendeels aan onze verbeelding overgelaten. Enerzijds kun je zo als lezer zelf je mening vormen, anderzijds mist de verhaallijn hierdoor een vernieuwende invalshoek, die ik in Doe Maar Niet van Amir Bachrouri wél vond.

Het eerste hoofdstuk van Doe Maar Niet lijkt bijna op een lofzang op zijn identiteit als  Antwerpenaar, inclusief het befaamde ‘Antwerpen is stad, de rest is parking’-motto, wat mijn doorzettingsvermogen serieus op de proef stelde. Gelukkig werd mijn volharding beloond in de daaropvolgende hoofdstukken. 

Amir Bachrouri schetst een verhelderend beeld van problemen waar sociaal benadeelde jongeren zoals hij mee worstelen. Hijzelf heeft een uitweg gevonden naar een beter leven, maar voor veel jongeren blijft dat een utopie. Ze worden telkens weer geconfronteerd met de woorden ‘doe maar niet’. Of het nu gaat over de droom om arts te worden of een boek te schrijven: de samenleving draagt de stem van sociaal achtergestelde jongeren niet hoog in het vaandel en gelooft niet in hun capaciteiten. Het verhaal confronteert de lezer met hardnekkige vooroordelen en stereotypen die verhinderen dat alle jongeren de beste kansen krijgen. Het feit dat Amir zelf kan meespreken over de problemen die hij aankaart, gecombineerd met aangrijpende getuigenissen en gesofisticeerd taalgebruik, maakt Doe Maar Niet een meeslepend en puur verhaal. Wie intellectueel geprikkeld wil worden en de samenleving door een andere lens wil bekijken: lees Amir Bachrouri. Doe maar wel. 

 

0 Comment