Expeditie Dansaert: een dag in het hipsterbestaan

Tekst: Tessa Cacciato en Felix Hye

Beeld: Felix Hye

Van Kopenhagen naar Amsterdam en van havercappu tot satisfyer: de westerse wereld lijkt maar geen genoeg te krijgen van de steeds absurder wordende hipstercultuur. Het lijkt onschuldig, maar het is ondertussen ook een bedreiging geworden voor onze gewesten. In de Brusselse Dansaertwijk vliegen de biologische koffietentjes bewoners om de oren, duikt er om de haverklap een nieuwe yogastudio op en spoelen de kleuters van de wijkschool sinds de duurzame revolutie hun boodschap door met gerecycleerd regenwater. De Moeial stuurde twee uiterst gespecialiseerde onderzoeksjournalisten naar het gebied in kwestie om lezers op de hoogte te stellen van alle vernieuwingen die de wijk momenteel teisteren. 

Via de Arteveldestraat lopen we het beruchte stadsdeel in. We namen de nodige maatregelen, waaronder hipster-camouflage met wijde Levi’s jeans en herbruikbare drinkfles ,alvorens we het gebied betreden. De wijk is gemakkelijk te bereiken, te voet, met de (bak)fiets of  met het openbaar vervoer. Niet met de auto, want we bevinden ons uiteraard in een zero-emissiezone waar enkel elektrische steps welkom zijn. Hoe dieper we de zone ingaan, hoe meer tekens van deze nieuwe wereld zich in het straatbeeld manifesteren. De eerste biologische koffietentjes situeren zich angstaanjagend dicht bij het gewone Brussel. We trekken de conclusie dat de stad die zich zo lang kon wapenen tegen hipsterbedreiging, geen weerstand meer kan bieden tegen de verspreiding van deze besmettelijke levensstijl. 

Van de voormalige volksbuurt, volledig onderdrukt door het autoritaire bewind van de hipstercultuur, blijven enkel nog sporen over, door de hipsters in een nieuwste opwelling bestempeld als ‘onroerend erfgoed’ dat in nostalgie naar het verleden plots zorgvuldig gekoesterd moet worden. Wie op zoek is naar basislevensmiddelen als kraanwater en brood zal hier (letterlijk) zijn ei niet kwijt kunnen. De bewoners van de wijk leven op een dieet van zuurdesempasta, melksubstituten, kikkererwten en af en toe een glutenvrij kaneelbroodje. Hoe ze aan voldoende eiwitten komen, blijft voor ons een mysterie. Allicht helpen de duurzame en bij productie van dierenleed bespaarde vitaminesupplementen die door duizenden hipstermonden dagelijks in vaste volgorde naar binnen worden gewerkt.

 

Voor wie zich wil inlijven in het leven van een Brusselse hipster, vindt het overgangsritueel steevast plaats in de traditionele hippe koffiebar. Deze is idealiter gelegen op de gelijkvloers van een oud herenhuis, waarbij de klanten begroet worden door een industriële atmosfeer van baksteen en gietijzer, vermengd met donkere houttinten en nostalgisch bedoelde vintage-elementen. Concreet betekent dit dat het er veel te donker is om de op eigen logo geïnspireerde latte-kunst te bekijken en dat iedereen op afgedankte schoolstoelen met verminkte poten en een leuning in kerkbank-stijl zit. Gelukkig is de rugpijn die hierdoor veroorzaakt wordt te verlichten met gepersonaliseerde shiatsu-behandelingen bij het lokale massagesalon. 

 

Het is hier  dat de hipsters op zoek gaan naar hun roes. Hun leven is zwaar, dus moeten ze  soelaas zoeken in excessieve hoeveelheden cafeïne, plantaardige melk en sociaal aanzien. Hun zucht naar die genotsmiddelen is niet te bevredigen en het is een nare plaats voor wie deze verslaving niet deelt. Wie zich een weg baant door de zogenaamde oat-junks en bio-druggies zal zich wellicht verbazen over hoe de gebruikers zonder schaamte hun ego opspuiten door hun recente vakantie naar Bali uit de doeken te doen, inclusief spirituele ervaring met een sjamaan. Of ze beginnen over het nieuwe moodboard van hun appartement op de Vismarkt (volledig in beige tinten), misschien zelfs over de nieuwste natuurwijn-tent, waarvan ze niet kunnen geloven dat je er nog nooit geweest bent. Conversaties als deze zijn een gewoonte geworden in elke koffiebar van de Dansaertwijk en niemand lijkt aan de driften te kunnen ontsnappen.

 

Onmisbaar zijn ook de roedels drukwerkende twintigers die met hun MacBook Pro zijn neergestreken op een lange tafel van een enkel stuk baobabhout. Ze stralen een aura van ongeziene productiviteit uit en de bijbehorende iPad met stylus staat klaar om elke afleiding met geweld weg te jagen. Het gerucht gaat de ronde dat de laatste Dell-laptop hier na een hevige knokpartij de deur is uitgejaagd in 2019. Zijn eigenaar leeft momenteel nog steeds in ballingschap in Wezembeek-Oppem. Hipsters imiteren is niet zonder risico.

In een krap doch overbevolkt steegje stuiten we op een pop-up winkel met een ingewikkelde Scandinavisch klinkende naam en mysterieus trema op de enige consonant. De uitspraak blijft voor ons een raadsel. De etalage toont een mix van in niet-behandeld bamboehout vervaardigd babyspeelgoed, moeilijk ogend bestek en feministische kerstballen. Prijsaanduidingen zijn nergens te bekennen. Op de muur in de verte merken we iets op dat enkel beschreven kan worden als een okergele representatie van het vrouwelijk geslachtsorgaan in de vorm van een stierenhoofd vervaardigd in kurk en hennepvezels. We besluiten naar binnen te gaan. Wat we aantreffen is in eerste instantie een tot vervelens toe overdreven rustige winkeleigenaar, die ons met een bijna enge hoeveelheid vriendelijkheid begroet. We mogen gerust rondkijken, met onze vuile gewone-burgertengels absoluut nergens aankomen en hem met onze vragen over de selectie “(h)eerlijke” producten altijd benaderen. Hoewel het dolfijnengekrijs op de achtergrond bedoeld is als oorstrelende ervaring, vatten wij het op als een soort alarm dat ons waarschuwt om zo snel mogelijk weg te wezen. Om de winkeleigenaar koest te houden, kopen we een paar ambachtelijke geurkaarsen met drijvende stukjes sandelhout. Gelukkig gaat vijf procent van de winst naar de boswachters van het regenwoud van het Congobekken. 

 

Voor een complete onderdompeling in het bestaan van de hipster besloten we ook hun eetpatroon te volgen. Omstreeks drie uur in de namiddag wagen we ons aan een ‘brunch’ bestaande uit een bagel, toast met een vrije uitloop omelet en avocado, en een huisgemaakte limonade van ethisch gekweekte citroenen en vlierbloesemsiroop gemaakt door een bejaarde kluizenaar in de Franse Pyreneeën. De menukaart levert ons meer vragen dan antwoorden op. Terwijl we onze maaltijd nuttigen en ons zorgen beginnen te maken over de limiet van onze bankkaart, schuift enkele meters naast ons een hipster-koppel aan tafel. Het gebeurt dus weleens dat twee hipsters hun krachten bundelen door een relatie aan te gaan, louter gebaseerd op hoe fotogeniek ze zijn en het feit dat ze hun uitgavenpatroon niet moeten verantwoorden tegenover elkaar. Dit fenomeen is gemakkelijk herkenbaar aan het feit dat beide personen bijna continu zwijgend tegenover elkaar zitten en op Instagram scrollen om de tijd te laten passeren, slechts enkele malen onderbroken door een glimlach of zoen voor de lens van een compacte digitale camera in nep lederen hoes. Deze voor ons toch vreemde rituelen laten zien hoe diep de symptomen van deze levensstijl zich in het dagelijks leven kunnen doordringen. Op dit punt vrezen we dat onze vermomming niet meer standhoudt, gooien we snel de laatste happen (uitgerekend 2,50 euro per hap) naar binnen en maken we ons snel uit de voeten.

Na vier uur in de wijk van de charcoal-latte slurpende Dansaert-bewoner snakken we naar dierlijk vet en suiker. Wanneer het laatste paar Dr. Martens uit het straatbeeld verdwenen lijkt te zijn, komen we op adem. Hipster worden vergt blijkbaar een zekere training. Normale mensendarmen zijn niet opgewassen tegen zulke hoeveelheden biologische koffie, en onze portemonnee overigens ook niet. Daarom willen we de lezer dit meegeven: weet waaraan je begint wanneer je de hipsterwereld betreedt en we waarschuwen u alvast: afdingen op de chai latte van zeven euro wordt in Dansaert niet gewaardeerd. 

Vorig jaar verbrak een brunch-café in de Hopstraat het record van avocado-bestellingen in de Benelux. Bij de fel gepropageerde duurzaamheid van de horecazaak worden vraagtekens geplaatst.

Een cappuccino van zeven euro is voor de bewoners van de Dansaert-wijk letterlijk dagelijkse kost. De Moeial was dan ook verplicht haar budget voor deze reportage flink te verhogen. 

 

0 Comment