Edito

Tekst: Rieneke Lammens
Beeld: Alina Talipova

Nog voor er ook maar enige aanwijzing was die liet vermoeden dat ik ooit hoofdredactrice zou zijn van de Moeial, broedde het idee al in mijn hoofd: hoe onvergetelijk zou het zijn om ooit van de traditionele maarteditie een vrouweneditie te maken, volledig gewijd aan iedereen die zich identificeert als vrouw? Met de nodige trots kan ik nu zeggen dat dat idee, dat ooit als wolkjes in mijn brein zweefde, nu ook effectief neergedwarreld is op dit papier. Het centrale thema in deze Moeial is: zich vrouw voelen en vrouw zijn, met al haar facetten.

Tegelijkertijd hoor ik nu al vragen opborrelen als: “Een vrouweneditie? Waarom is dat nodig?” of “Maak je het verschil tussen de genders niet net groter door er extra aandacht op te vestigen?” Zulke uitspraken doen echter afbreuk aan de realiteit: door de eeuwen heen werden vrouwen nooit als gelijken behandeld. Dat mag voor sommigen een bittere pil zijn om te slikken, maar wie dat ontkent, doet afbreuk aan de geschiedenis en het vele werk dat vrouwenactivisten verricht hebben. 

Verschillen mogen en moéten erkend worden, want die zijn er nu eenmaal. Situaties waarin vrouwelijke auteurs onder een pseudoniem moeten schrijven om te kúnnen schrijven, mogen we nu dan niet meer kennen – maar dat betekent niet dat vrouwen nu wel gelijk behandeld worden. Vrouwen moeten steeds meer vechten voor het zelfbeschikkingsrecht over hun lichaam, maar op andere vlakken moeten ze net alle verantwoordelijkheid daarvoor dragen. Over de vraag of vrouwen al dan niet een abortus mogen uitvoeren, wordt altijd hevig gedebatteerd, maar de verantwoordelijkheid rond anticonceptie – en de daarbij horende bijwerkingen – mogen ze plots wel alleen dragen. Hun rol wordt in diverse conflictoplossingen onderschat en ze moeten voortdurend over hun schouder kijken, want ze worden niet alleen thuis, maar ook op de universiteit lastiggevallen. 

Tegelijkertijd is dit geen editie geworden waarin het ‘vrouw-zijn’ beklaagd wordt; wel integendeel. Het feit dat we vrouw zijn, mag ook gevierd worden en dat begint al in de kleine dingen des levens. Zo is er voor het eerst een volwaardig vrouwelijk rugby-team op de VUB. Voor en achter de schermen zetten diverse vrouwen zich in voor studenten door ze zo goed mogelijk te voorzien van de middelen om aan hun (basis)behoeften te voldoen. Vrouwen hebben al bewezen dat ze kunnen zorgen voor langdurige samenwerkingen en vrede. Ze kunnen vulva’s gipsen als ware echt en voorzien ons van muzikale kleur.

Wat ik vooral hoop te bereiken? Dat u, beste lezer, reflecteert over de diverse acute kwesties waar vrouwen mee te maken krijgen, alsook de vreugde van het vrouw-zijn. Dat u erover praat en dat er zo een goede stap in de richting wordt gezet naar gelijkheid. Enkel door de hand te reiken en na te denken over deze kwesties kan iedereen zich er bewust van worden en evolueren we naar een samenleving waar de vrouw écht een volwaardige status krijgt.

0 Comment