Goede voornemen: zweten en zelfrelativeren met VUB Bloksport

Goede voornemen: zweten en zelfrelativeren met Bloksport

Een nieuw jaar betekent traditioneel ook nieuwe goede voornemens. We gaven je al enkele zelf-relativerende tips mee in een vorig artikel. Mijn goede voornemen is zoals elk jaar: een gezondere levensstijl en dus meer sporten. Nog nooit gelukt, maar 2021 wordt mijn jaar – ik zweer het. De VUB had mijn gebeden aanhoord: daar was bloksport, de ideale sportieve blokpauze. Van askese (‘yoga’ in de volksmond) tot zumba; helemaal gratis vanuit je kot. Ik haalde mijn innerlijke Sporty Spice naar boven en geef jou een inkijkje in mijn wannabe sporty life

Tekst: Kjenta Vangampelaere

Beeld: Pexels

Het is maandag 5 januari en ik zie een facebookpost passeren van VUB Sport. Blijkbaar volg ik die pagina nog steeds nadat ik vorig jaar een sportmix-kaart had gekocht met de intentie om te profiteren van het uitgebreide aanbod van de VUB – funny story, never happened. Soit, ze organiseren activiteiten om te pauzeren tijdens de blok. Allemaal van thuis uit – behalve zwemmen natuurlijk – en je hoeft er geen geld voor uit te geven. Sporten en geld uitsparen? Nice. De eerste les was al om 18 uur, maar ik was niet voorbereid. Oké, deze dag skip ik en dan begin ik morgen wel. Toch? 

Cobra wat? 

Een dag later en volle goede moed om de yogales te volgen. Ik trek mijn sportkleren aan, neem de yogamat erbij – het is eigenlijk echt geen yogamat, maar moet wel volstaan – en steek enkele geurkaarsen aan. Vraag me niet waarom dat per se moest, maar ik heb dat eens gezien op Instagram. You know, the Insta-life en zo. Nu ja, ik zit volledig klaar voor mijn laptop en op de achtergrond speelt de eerste de beste yogamuziek af die ik op Spotify kon vinden. Het is 19 uur en ik zie nog niets of niemand verschijnen in de Zoomlink. Ik ben toch wel juist, hé? Daar zit ik dan. Na enkele minuten stroomt het volk binnen. Haha, ik bedoel mezelf, de lesgeefster en vijf andere yogasnuivers, uh, yogabeoefenaars. 

Happy New Year”, zegt de lesgeefster; ik weet niet eens haar naam – oeps. En dan gaan we van start. Een beetje stretchen van links, naar rechts, naar voor, naar achter. Oké, tot zover kan ik mee – hallelujah. Tot we plots in pomphouding staan en ik niet wist dat yoga zo vermoeiend kon zijn. Een fractie van een seconde twijfel ik om te stoppen. Nee, nee, ik bijt door. De Warrior, Cobra, Downward Facing Dog,… jawel, ze passeren allemaal de revue. Ik voel me precies een echte. Ik heb het extreem warm en af en toe knipper ik nog maar met mijn ogen of de lesgeefster staat of zit al in een compleet andere houding. Hoezo? Ik probeer haar zo goed mogelijk na te doen en vraag me vooral af of ik de enige ben die zo struggelt. Al een geluk dat de camera niet aanstaat. Zou nogal een beeld zijn. We sluiten af met enkele lenigheidsoefeningen. Toch nog iets wat ik kan. Ik ben verrast over de inspanning die ik geleverd heb en kijk al uit naar de volgende les. 

Sweat baby, sweat

Op donderdag is het zumbatijd, en oh, vergeet ook niet de Strong Hiit (High Intensitiy Interval Training). Laptop aan, matje klaargelegd en een fles water bij de hand. Samen met de lesgeefster en de host van VUB Sport wacht ik op andere deelnemers. Na tien minuten blijf ik de enige – enthousiaste – sportieveling. Privéles dan maar. Awkward. Ik ben al blij dat ik mijn camera niet moet aanzetten en incognito kan blijven. 

“Bij het stretchen hou ik het voor bekeken, want op mij staat in de keuken een hele pot verse macaroni in kaassaus te wachten.”

Er klinkt opzwepende latin-muziek en ik waan me al direct op het eerste het beste feestje. De danspasjes van de zumba zijn heel laagdrempelig; ideaal dus als je je gevoel voor ritme al een beetje kwijt bent gespeeld door het gebrek aan uitgaan. Mijn heupen swingen alle kanten op en het twerken is mijn eigen interpretatie. Naast het feit dat er zich al ontelbare druppels zweet hebben geïnstalleerd op mijn lichaam, heb ik alleen nog maar meer knaldrang na deze sessie. Na een half uur volgt er tragere love music. Niet mijn ding, dus ik dans er gewoon lekker op los met zelfgekozen muziek in mijn hoofd – dancing on my own

Daarna doen we nog enkele been- arm en buikspieroefeningen. De man en vrouw die lesgeven barsten van zelfvertrouwen en doen me denken aan die typische zumbateachers: heel veel smoelwerk en blijven gaan. Bij het stretchen – we zijn ondertussen al vijftig minuten bezig – hou ik het voor bekeken, want op mij staat in de keuken een hele pot verse macaroni in kaassaus te wachten. Zie ik jullie in de volgende les? Kom op guys

Zen of zin in chips?

Het is vrijdag en dat betekent: mindfulness-dag. Alhoewel, dat zou het moeten betekenen. Ikzelf krijg dertig minuten voor het startuur een soort hyperactieve rush. Ik weet met mezelf geen blijf en ben dus niet klaar om me één te voelen met de kamer waarin ik me zou bevinden tijdens de relaxatieoefeningen. In plaats daarvan haast ik me nog snel naar de lokale supermarkt en kom terug buiten met niet een, maar drie zakken chips. Ach ja, hadden we het eerder niet al over zelfrelativering?

0 Comment