Redelijk onzinnig

Een mens stuit in zijn leven op heel wat ergernissen en irritaties. Het is in de regel een goede eigenschap om die van je af te laten glijden. Soms wordt het echter te erg en dan moet iemand reageren. Vandaag is het zo’n dag.

Trots spoot de VUB vanmiddag een tweet de wereld in. Vanaf nu kunnen we het leven van studenten, professoren of “et cetera’s” aan onze alma mater volgen via het VUB-Instagramaccount. Een volgende stap in de marketing van de VUB als pretpark eerste klas. Alsof die wanstaltige foto van een resto-dessert nog niet erg genoeg was.

Ook op de Facebookpagina van de universiteit is het een en al leutigheid en jolijt. Het begint al met de beschrijving van de pagina als Valley of cool personalities. Verder sieren foto’s van eenden en zonnende studenten de tijdlijn. Dat alles afgewisseld met een krantenartikel met de prangende vraag om ‘uw mening’ over het onderwerp in kwestie, en de ranzige reclamecocktail is compleet. Dat de universiteit ook nog zoiets is als een intellectuele vrijhaven kan dan wel zijn, maar eerst en vooral hebben we hier plezier.

Hier gebeurt het, zegt de VUB trots op haar promotiemateriaal. De oude slagzin Redelijk eigenzinnig is geruisloos vervangen door een slogan die qua nietszeggendheid zijn gelijke niet kent. Niets doet vermoeden dat het om een universiteit gaat. Laat staan eentje met een waardevolle filosofische inslag.

Kolder

De universiteit behandelt haar huidige en toekomstige studenten als een kudde simpele zielen. Geïnspireerd door de kleuterlijke zoektocht naar paaseitjes moeten VUB-studenten aan het begin van elk academiejaar dan ook op zoek naar tuinkabouters. Daarmee win je dan een prijs, nadat je jezelf nog eens vereeuwigd hebt in een spotprent op de Facebookpagina van de VUB.

Studenten die zich tot dit soort public shaming willen lenen, hebben natuurlijk dat goed recht. We studeren immers niet voor niets aan een vrije universiteit. Dat dit soort nonsens echter gefaciliteerd wordt door een onderwijsinstelling waar wij uiteindelijk moeten weglopen met een diploma, doet op zijn minst de wenkbrauwen fronsen. Een masterdiploma van die ene unief, die je tot in de examenperiode lastigvalt met vragen over wat je at, met welk voorwerp je in je oor zat te pulken en wanneer je nu eens dacht om aan kinderen te beginnen. Mijn schoonmoeder is minder opdringerig.

Relevante informatie wordt verpakt in een doos kolder of ligt bedolven onder de Instagrams van de campus in verschillende seizoenen. De externe communicatie van de VUB is dringend toe aan een intellectuele opfrisbeurt. Natuurlijk is de VUB een fijne plek om te studeren. Dat laatste verdient echter wel wat meer aandacht. De academische ontplooiing is immers de eerste zorg. En laat die kabouters in het vervolg maar thuis.

0 Comment