Gezien op Anima 2014: Cheatin

Sandro Gonzalèz-Maseda

Nog tot 9 maart is het feest voor de liefhebbers van de animatiefilm. Tot dan loopt de 33e editie van het Internationaal Festival van de Animatiefilm Brussel. Anima voor de vrienden. Onze redactie neemt een kijkje.

Bill Plympton, een gevestigde waarde onder tekenaars maar verder een nobele onbekende, kwam zijn nieuwste langspeelfilm voorstellen op Anima-festival. Met Cheatin’ heeft hij de ambitie om “het heersende paradigma van de Amerikaanse animatiefilm te doorbreken.” Volgens hem is er ruimte op het witte doek voor iets anders dan de computeranimaties bedoeld voor kinderen. Handgemaakte animatiefilms over overspel, bijvoorbeeld. Alleen is het in de VS lastig om een distributeur te vinden die niet in handen is van Disney of Pixar. Plympton ging bijgevolg bijna failliet aan Cheatin’.

De film is volledig met de hand gemaakt via een arbeidsintensieve aquarelmethode. Nadat zijn eigen middelen opgedroogd waren, was Plymptons laatste hoop crowdfunding. Via de website Kickstarter kon hij het zo toch afmaken.

En dat is geen slechte zaak, want Cheatin’ is een prima film. Hij slaagt erin om alle kleine kantjes van geliefden op humoristische manier te verwoorden, zonder ook maar de kleinste dialoog te gebruiken. Dankzij het spel van perspectieven en vervormingen blijft de film boeien.

Obligaat conservatief

Over het verhaal zelf zullen de meningen uiteenlopen. Cheatin’ is allesbehalve een clichématige romantische komedie, maar is ook niet veel overtuigender. Soms kampt hij met een al te zware Amerikaanse ondertoon in, het obligate conservatieve wereldbeeld inbegrepen; wie goed oplet ziet scepsis tegenover de wetenschap en een niet zo fraaie voorstelling van de vrouw. Een paar absurde karakters houden je echter bij de les en dat is goed. Plympton verdient al bij al een pluim.

Veel minder goed was de kortfilm die hij op hetzelfde festival kwam presenteren. Drunker than a Skunk is gebaseerd op een gedicht over een dorp dat afrekent met een binnengewaaide zatlap. Het zou moeten doorgaan voor satire op de redneck-cultuur, maar het is helaas een rotslecht gedicht. Een sadist zou nog kunnen grinniken bij het zien van de vunzigheden die Plympton tekent, maar boeien doet het nooit. Zelden zo blij geweest met de beperkte duur van een kortfilm.

0 Comment