Gooi niet iedereen in het circus

Door Piet Van de Velde

Een onthutsend familiedrama vindt zijn oplossing niet in de pluche zetel van een televisiestudio. Enkel lijken zowel de betrokkenen als de media dat liever te vergeten, want zo krijgt het drama wel een gezicht. Het gezicht voor Syrië is Dimitri Bontick, de vader van de jonge jihadist Jejoen.

Een spraakwaterval. Er is geen ander begrip om de vader van Jejoen in de studio van het Nederlandse televisieprogramma Pauw en Witteman mee te beschrijven. In het lang en het breed kwam hij zijn inzicht brengen in de hele situatie. Bontick stak van wal met een monoloog van om en bij de tien minuten en presenteerde zichzelf niet enkel als Syriëkenner, maar ook als ethicus en opvoeder. Ondertussen zwegen beide gastheren, ze lieten de ex-militair maar begaan. Bontick genoot van de aandacht voor zijn avontuurlijk verhaal en vertelde dus maar rustig. Afgaande op de reacties op Twitter bleek dat de Nederlandse Twitterpopulatie minder onder de indruk was van zijn betoog. Buiten een paar obligatoir extreem-rechtse tweets in trant van “Zie de jihadisten, daarom stem ik PVV (de partij van Geert Wilders, nvdr.)” vroeg de meerderheid zich af: “Wat zegt die man daar allemaal in het Vlaams?”

Na twintig minuten veranderde het onderwerp naar de rol van de huismoeder op de arbeidsmarkt. Gelukkig had de heer Bontick hier ook een mening over, maar de vraag of deze mening gefundeerd was, bleek maar een detail. Hij was immers weer vertrokken met een nieuwe monoloog. Na afloop van het programma borrelde de vraag of het nodig is dat Bontick een mening heeft over alles op.

Natuurlijk mag de vader van Jejoen een mening hebben, maar het is niet  noodzakelijk om hem over alles uit te vragen. De man is door zijn reis nog geen Syriëkenner of specialist over de fundamentalistische kant van de islam. In historische context is hij hoogstens een tweederangs getuige, maar voor de media is hij veel meer. Een gezicht dat op televisie wil en zo te zien met een mening over een reeks diverse onderwerpen.

Maak u echter geen illusies: de man is niet de eerste en niet laatste in dit rijtje. Paul Marchal, de vader van het vermoorde meisje An, komt uit dezelfde sombere hoek. Het dramatische lot van zijn dochter heeft hem ook tot op de voorpagina geschopt. De media bombardeerden hem van de ene dag op de andere tot gezicht van een beweging. Ook hij had een mening over van alles en nog wat, maar toen de media hem zelf kritisch onder de loep namen, waren de poppen aan het dansen. Dezelfde pers die hem maakte, brak hem genadeloos weer af tot kleine stukjes vergetelheid. Het is ongetwijfeld een traumatiserende ervaring voor een mens, dat al genoeg verdriet te verwerken heeft.

Ook de eerste negatieve berichten over Bontick beginnen het daglicht te zien. In de krant De Morgen verscheen het bericht dat er een klacht tegen hem liep voor partnergeweld. Het mediacircus zet zich weer in staat van gereedheid, want een martelaar is van zijn voetstuk aan het vallen en zo’n val komt altijd hard aan.

Hun getuigenissen als slachtoffer van een familiedrama zijn noodzakelijk om een zicht te bieden in het lijden van persoon. Een verrijking aan het publiek debat zijn de meningen van Marchal en echter Bontick niet. Ze hebben het luisterend oor nodig van iemand die hen wil begeleiden in hun lijden en dat is niet de microfoon of de taperecorder van een journalist. Ze hoeven zich niet continu in elk debat te mengen.

Soms is er ook de noodzaak om duiding te brengen, om het in correcte marketingmediatermen te zeggen, over de ingewikkelde situatie. Hoe gecompliceerd de materie ook mag lijken, laten we journalistiek schrijftalent gebruiken in plaats van mensen om een verhaal te vertellen.

0 Comment