Rockrace 2013 – voorronde 4: “Optimist zijn is geen morele plicht, aanwezig zijn is ruimschoots voldoende”

Door Piet Van de Velde

Het leven van een jurylid is moeilijk. Buiten de drank, het geld, de roem en andere niemendalletjes heeft hij of zij niets anders dan een blad en een pen als beste vrienden. Hij of zij vult dan je score in – meestal naar eer en geweten, maar er zijn zo van die dagen dat je denkt: “Nu draai ik jullie allemaal de nek om.” Deze voorronde in het Ritscafé van woensdag 20 februari was bijna zo een dag, maar gelukkig ben ik pacifist in hart en nieren en begrijp ik dat ik niet de wilskracht heb om de daad bij het woord te voegen. Daarom krijg ik de kans om mijn mening te ventileren. DANK

Stella Nova

Een volgeladen podium en een sax. Ja, een sax, en dat is meestal de voorbode van op komst zijnde problemen. Gelukkig weet Stella Nova dat al snel te ontmantelen dankzij wat neosoul à la Erykah Badu, en zonder irritant te worden zoals Selah ‘just stop it’ Sue. In een mum van tijd hadden ze de hele zaal mee. Een puike prestatie, want het was nog maar iets voorbij zeven.

Maar de echte drijvende krachten achter deze groep zijn de drummer en de gitarist. In een instrumentaal nummer toonden ze niet alleen een sterke techniek, maar ook creativiteit, zodat ze hun eigen genre interessanter maken. Als ze willen groeien als groep, dan moeten ze hierop verder blijven inzetten.

5AM Friday

Vorig jaar was er Down This Road, een man met onder meer een gitaar, en in de plaats van een review kreeg hij een youtubefilmpje op deze site. Het was een soort zelfcensuur om vuilbekkerij van mijn kant te vermijden. Een ethische beslissing als het ware. 5AM Friday, langs de andere kant, heeft binnenkort een plaat in de rekken. Het lijkt me in dit opzicht het beste om mensen te waarschuwen over het absolute gebrek aan kwaliteit van deze groep.

Een hele set luisteren naar een Vlaemsche variant van Blink 182 en Sum 41, dat wens ík zelfs weinig mensen toe. Er werd reeds voor het ergste gevreesd toen ze kwamen aanzetten met torenhoge versterkers en dure gitaren. Op dat ogenblik weet je als toeschouwer dat dit enkel dient om een gebrek aan talent en creativiteit te camoufleren. De volgende dertig minuten waren zo verpulverend saai en monotoon dat er mensen twijfelden om hun iPod aan te zetten.

Dogs of Cibola

De zanger van Dogs of Cibola kon de avond gelukkig nog een beetje redden. Hij had de vocale capaciteiten van Jeff of Tim Buckley en zijn groep weefde die stem rond songs die als demo’s konden klinken voor de Radioheadplaat OK Computer.

Dogs of Cibola handelde in emotionele goederen en dat is een gevaarlijk opdracht, want dat kan vervallen in pathetisch geleuter. Hun setopbouw zorgde ervoor dat ze niet te drammerig overkwamen en daar kunnen we blij om zijn.

Iedereen buiten 5AM Friday gaat door.

 

0 Comment