Jeffrey Lewis: “Thurston Moore een fan? Laten we het houden op iemand die mijn muziek wel kan smaken”

Door Piet Van de Velde

Muzikanten zijn graag zeer bitsig tegen elkaar. Leg The Red Hot Chili Peppers op in het gezelschap van Nick Cave en hij gooit alles naar je hoofd wat niet te zwaar is. De eeuwige vete tussen The Beatles en The Rolling Stones, Blur en Oasis; het lijstje is allesbehalve exhaustief. Wanneer een andere muzikant zijn collega een compliment geeft, is dat eerder de uitzondering om de regel te bevestigen. Wanneer een van de meest virtuoze tekstschrijvers, met name Jarvis Cocker (Pulp), je bestempelt als the best songwriter in the western hemisphere, dan kan je al tevreden zijn over je prestaties. De inmiddels 36-jarige anti-folkgitarist rust echter niet op zijn lauweren, ook al heeft hij meer dan twintig platen uitgebracht de laatste vijftien jaar en is hij bijna continue op tour.

d.M.: Stop jij ooit eens met touren? Het lijkt wel alsof je non-stop drie jaar op de baan bent.

Jeffrey Lewis: “We proberen een gezonde routine te behouden. Een gemiddelde tour duurt ongeveer drie maanden en erna proberen we een maand thuis te zitten, in New York, om dan weer drie maanden op de baan te kunnen zijn. Ik vind touren een heel belangrijk deel van het muzikantenbestaan. Touren op zich kan vrij paradoxaal zijn; aan de ene kant is het inderdaad uitputtend, maar aan de andere kant heb je ook het gevoel dat je de batterijen oplaadt door in contact te komen met zoveel verschillende mensen en zoveel leert kennen.”

Zoveel touren moet toch nefast zijn om songs te schrijven, want je had al eens gezegd dat je moeilijk op tour kan schrijven.

“Op tour schrijven is inderdaad een hectische bedoening. Je staat op, je tuft naar de volgende stad, je doet een soundcheck, je speelt, je verkoopt wat merchandise, je gaat slapen en dan herhaalt het hele circus zich weer de volgende dag. Dus veel tijd om iets te schrijven is er niet bij. Daarom is die maand in New York ook zo belangrijk.”

Hippe feestjes met Thurston Moore

En als je in New York bent moet je soms de onaangename kantjes van de muziek doorstaan, zoals, laten we zeggen, je belastingen invullen.

“Ah, dat is waar. Of ze die formulieren nu in het Engels, Chinees of in het Klingon opsturen, het blijft ook echt Chinees voor mij. Ik ben er inderdaad een hele maand mee bezig geweest.”

Kunnen uitnodigingen voor hippe feestjes van Thurston Moore (Sonic Youth) ook een oorzaak zijn geweest waarom het allemaal wat langer duurde?

(lacht) “Neen, ik word normaal gezien niet uitgenodigd voor hippe feestjes. I wonder why. Maar zo te zien had een kennis van Thurston al van mijn muziek gehoord en de galerijhouder waar het feestgebeuren doorging was een Fransman die we allebei kenden. Het was een beetje beangstigend, want ik moest daar iets spoken word/poezië-achtigs brengen. Uiteindelijk bleek Thurston een fan te zijn van mijn muziek. Alhoewel, ik weet niet of ik hem fan mag noemen, want dat klinkt allemaal een beetje neerbuigend ten opzichte van iemand die al een paar generaties lang muzikanten heeft geïnspireerd. Laten we het houden op iemand die mijn muziek wel kan smaken.”

DC Comics-advocaten

Ah, daar is Lewis’ bekende bescheidenheid weer. Je doet het toch heus niet zo slecht. Zelfs de eerste keer toen je naar België kwam, was dat niet enkel om muziek te komen spelen; je mocht toch ook meteen een lezing geven aan de KU Leuven over The Watchmen?

“Ja, in een ver verleden heb ik mijn thesis geschreven over The Watchmen van Alan Moore en dat is hier zo te zien opgepikt. De lezing is destijds ook opgenomen in boekvorm, samen met andere verhandelingen. Alleen is het niet volledig verlopen zoals we hadden afgesproken, want ik had de plaatjes van de strip gebruikt en zelf de tekstballonnen ingevuld. Op die manier kon ik het verhaal naar mijn eigen inzicht interpreteren, maar vermoedelijk zagen de mensen van DC Comics dit niet echt zitten. Uiteindelijk is het dan maar een sobere tekstversie geworden. Een beetje jammer, maar als ik het advocatenteam van DC voor mijn deur gekregen had, zou ik nu niet meer kunnen touren.”

Je maakte vroeger ook zelf comics onder het pseudoniem Fuff (voorheen Guff). Waarom ben je daarmee gestopt?

“Wie wil er nu lezen wat ik op tour doe? Mijn vroegere reizen waren een stuk spannender dan wat ik nu meemaak. Ik ben ook al een dagje ouder dan toen.”

Mist de pensioengerechtigde Jeffrey Lewis het tekenen dan niet?

“Nu je het zo stelt; eigenlijk wel, maar je kan niet alles doen. Misschien mis ik het meer dan ik nu laat uitschijnen.”

Collectief sociaal geweten

Misschien zouden de Fuff-verhalen vertaald kunnen worden naar het zilveren scherm. Zou dat geen goed idee zijn in een periode dat The Avengers, The Dark Knight en consorten verkopen als zoete broodjes?

(lacht) “Wie zou daar zijn geld insteken. Natuurlijk zouden ze verfilmd moeten worden! Helaas, zo belangrijk ben ik ook weer niet. Ik zou zelfs niet durven te gaan kijken.”

Er bestaan anders al genoeg Jeffrey Lewis-filmpjes? Zo ook eentje waarin je je duidelijk uitspreekt als lid van de Occupy-Beweging.

“Ik vind het geweldig dat er opnieuw zoiets als de Occupy-beweging bestaat. Ook al is die nu weer sterk in kracht aan het afnemen, het blijft een soort van collectief sociaal geweten. Op een sociaal niveau is het ook belangrijk om te beseffen dat verandering ook van onszelf moet komen en niet noodzakelijk via een verkiezing. De economische discrepantie tussen de boven- en onderlaag is simpelweg tragisch. Ik ga niet met alles akkoord wat de Occupy-beweging uitdraagt, maar het is te belangrijk om te laten passeren.”

0 Comment