Bruksellive Review: Bamboo Avenue, een laantje zonder einde

Waanden we ons niet even op Mano Mundo, Sfinks of andere gezelligemensenfestivals. Het achtkoppige skacollectief Bamboo Avenue heeft zich goed gekwijt van zijn taak: mensen een fijne tijd geven. Meer hoeft er eigenlijk niet gezegd te worden.

“Het volgend liedje heet Summer, en ’t is om op te dansen.” Het publiek aan de Br(ik Stage liet het zich geen twee keer zeggen, al was het geen kolkende massa daar vanvoor, maar eerder een slabakkend zijriviertje van de Lesse. Akkoord, er werden zo’n dertig paar knieën achtereenvolgens gebogen en gestrekt, schoudergewrichten bewogen mee en heel soms zelfs deed een duo mooie billen hetzelfde. Enkele Br(ik-medewerkers waagden zich zelfs aan een Slavische dans.

De muziek dan. Nummers met dansoogmerk als Ghost Town doen altijd wel wat er van hen gevraagd wordt. Het Janez Detd-achtige Always holding on had voor ons dan weer niet gehoeven, en de metaluitstap op het laatst was helemaal overbodig (we waren nog niet bekomen van de Helden van het Harde Metaal van (the)1984). Zichzelf niet helemaal serieus nemen is soms best oké, maar een minimum aan self esteem is echt wel een vereiste om het verder te schoppen dan band-voor-hippiehuwelijken.

Ruben Claesen

0 Comment