Europa, gij hoer!

We zijn dan wel aan de ultieme ronde regeringsonderhandelingen toe, het blijft een bevreemdend schouwspel. Haast even van realiteitszin verstoken is het intellectuele gedrocht dat de voorbije onderhandelingen opnieuw door Vlaamse denkers werd opgevoerd: de Europese gedachte als verzekering tegen een provinciaal Vlaanderen. U heeft het waarschijnlijk al vaker gehoord, België zal verdampen tussen de regio’s en Europa. We kunnen ons afvragen in welke mate dit idee behoort tot de mogelijkheden, nu Europese eenheid zelf in vraag gesteld wordt op allerlei fronten. Men leze er de buitenlandse pers maar op na, waar de Belgische pers ook al wel eens als rabiaat Eurofiel wordt omschreven. De Europese gedachte is in weinig landen zo aanvaard als hier, met het merkwaardige gevolg dat zelfs zij die op volkssoevereiniteit hameren, niet zelden een obligatoire knieval maken voor de Europese gedachte. Een schizofrene houding, surrealistisch haast.

In Knack kon men bijvoorbeeld een diepte-interview met Jean-Pierre Rondas lezen, bekend van cultuurzender Klara. Saillant detail: op de bijbehorende foto prijkte de man in vol ornaat, een Europees vlagje onder de obligatoire Vlaamse leeuw gespeld. Na het lezen van het interview, was het echter moeilijk om de indruk te negeren dat dit Europese symbool enkel de rol speelde van een verleidelijke pin-up. De obligatoire internationalistische frase ten spijt. Europa, gij hoer.

Rondas wist ons immers te bekennen dat hij, zowaar, internationalist was. Al is Euroscepticisme natuurlijk in onze contreien eerder beperkt tot een rabiaat groepje verzuurden dat niemand in verband wenst te brengen met hagiografisch verantwoorde figuren. Enkele goed gevulde bladzijden verder wist Rondas ons ook de volgende wijsheid mee te delen: politiek kan best – nee, eigenlijk enkel – op Vlaams niveau gevoerd worden. Het idee van een Europese, democratische politieke ruimte lijkt ineens wel zeer ver weg. Stelt zich de vraag: kan de Europese gedachte de bittere ‘Vlaamse ontvoogding’ – deze kampt momenteel met wat begripsverwarring – overleven?

Europa kent immers vele problemen die België ook kent, en vreemd genoeg gelijklopende problematieken waar men uit Vlaamse hoek weinig over hoort. U bent waarschijnlijk al vertrouwd met de argumentatie rond het Belgisch democratisch deficit: een Vlaming heeft meer stemmen nodig voor zijn zitje – postje in het jargon – dan een Waal. Over het Brusselse zwijgen we zedig. Vraag: als we deze logica op Europa toepassen, moet België dan niet fors beginnen inleveren? Laat staan een eventueel onafhankelijk Vlaanderen. Een Belgisch Europarlementariër heeft immers maar om en bij de helft van de stemmen nodig om zijn zitje in het Europese halfrond te verzekeren vergeleken met een Duitse Europarlementariër. Oh, de schande! De Amerikaanse Staat is dan eigenlijk in hetzelfde bedje ziek, vergelijk de verkiezing van senatrice Barbara Boxer (Californië, 5.218.441 stemmen, 52%) met die van senator Chris Coons (Delaware, 174.012 stemmen, 56%).

Nog een vraag als men Europa er bij wil sleuren: hoe komt het dat de N-VA-kopstukken op Belgisch niveau net niet ziek worden als ze met Van Besien aan tafel moeten aanschuiven, terwijl ze op Europees niveau vrolijk Cohn-Bendit – nomdedju! – als hun fractieleider dulden? De Wever is nooit gespeend geweest van een vrolijk anti-’68-gevoel, het kan dus verkeren. Het begrip democratie blijkt hier dan toch rekbaarder te zijn voor onze Goede Vlamingen™ dan we gewoonlijk aannemen. In Vlaamsche middens is de democratie onderwijl verworden tot een goedkoop equivalent van de dictatuur van het proletariaat. Met een obligatoire herdefiniëring van het begrip ‘proletariaat’, dat spreekt. Het Vlaamse werkvolk, natuurlijk. Geen profitariaatswalen en/of vreemdelingen gewenst. Het discours op dit vlak wordt momenteel haast rechtstreeks van Sarko’s campagne van 2005 gekopieerd. Liefst ook niet al te veel van die wereldvreemde-linkse-subsidie-intellectuelen. Die verstaan de werkmens al lang niet meer. Zal ze leren, de hand bijten die ze voedt.

De dictatuur van het gezond verstand is in volle opmars, nog even en na de verlaagde inkomstenbelastingen vliegen de gebraden kiekens ons in de mond, mais oui monsieur. Al zullen die na het afschaffen van de Common Agricultural Policy (CAP) – nog zo’n subsidiejunkie – waarschijnlijk ingevoerd worden uit Brazilië.

Eerlijker zou zijn om die Europese vlaggen van de Vlaamsche bühne te weren. Europa mag dan wel een vrouw van lichte zeden zijn – en wie bezingt deze niet graag? – het is daarom nog niet geoorloofd om haar volop te verkrachten voor eigen gewin. Het is niet omdat Zeus het deed, dat Bart zich aan hem moet spiegelen. Bart mag dan wel God in Vlaanderen zijn, de Muur van Geraardsbergen is de Olympus niet.

0 Comment