Millenniumstudenten, redux (@walterpauli)

Enkele dagen geleden verscheen in Vlaanderen zijn favoriete haast-links-aanleunende krant een – voor sommigen bijtend – opiniestuk van Walter Pauli over de apathie bij Vlaamse student. Onze opiniemaker vroeg zich af waarom deze zijn gat niet van zijn stoel getrokken krijgt, facebook afzet en al twitterend de revolutie tegemoet loopt zoals onder andere zijn illustere collega’s in Groot-Brittannië en Frankrijk. Naast het nogal banale feit dat ons inschrijvingsgeld momenteel gelukkig nog niet tot 10.000 euro is opgetrokken.

“Wie haalt de millenniumstudent van achter zijn laptop?”, bleek de centrale vraag van dit essay. Terloops moest ook de geëngageerde student eraan geloven, Pauli vond immers hun teksten van een hoog droogklooterig-gehalte getuigen, en beschuldigde hen er dan maar van te denken zoals ze schrijven; als ambtenaren-in-spe.

Hoewel de argumenten van Pauli op zekere hoogte een bepaalde waarde hebben, is het treffend dat de schrijver zich weer nestelt in een stapel gezellige clichés die getuigen van een alom geleefd kleinzerig-Belgisch-zelfbeeld. Natuurlijk kunnen de werkingsteksten van VVS van een hoog komma-neukerij-gehalte beschuldigd worden. Het is geen geheim dat bepaalde vertegenwoordigers van bepaalde vakbonden van mening zijn dat het VVS-bestuur te vaak bij de instellingen en het kabinet aanschuift. Zover kunnen we de stelling van Pauli volgen, maar men vraagt zich dan toch af of onze journalist VVS pas dit jaar ontdekt heeft. Het zou niet verbazen; als we dan toch een pluim op de hoed van het bestuur kunnen steken, is het dat ze dit jaar aanwezig waren in het maatschappelijke debat. Iets wat van VVS de voorbije jaren niet altijd gezegd kon worden.

Toegegeven, manifest roepen de teksten niet op tot manifestaties allerhande en hebben ze vaak het oratorisch gehalte van een toespraak van Caroline Gennez, toch lijkt onze criticaster hier zichzelf voorbij te lopen. Het beleid is immers geen verkiezingscampagne en dit zeer blijkt allerminst beperkt tot de leefwereld van de geëngageerde student. De Belgische samenleving blinkt nu eenmaal niet uit in oratorisch geweld dat niet in quiz-formaat gegoten is.

Cours, camarade, le vieux monde est derrière toi!

Dat Pauli hier de studenten apart zet van onze gezapige samenleving, vergalt het argument. Hoewel de Vlaamse student ook een eigen leefwereld heeft, is deze natuurlijk geenszins gescheiden van de rest van de maatschappij. À propos, toen men bij De Morgen besloot om zijn redactie te saneren heb ik Pauli ook niet de Vlaamse Rue89 zien oprichten, het kan dus verkeren. Misschien mag men bij De Morgen dan wel eens in eigen boezem kijken. Post-ideologische journalistiek kan immers leiden tot een post-ideologische samenleving. Als we verdwalen in het bos ‘fait-divers’, zal het niet gemakkelijk zijn om een coherent narratief uit te stippelen. Iets wat we in België al wel langer dan vandaag zouden moeten weten.

Adam Curtis (documentairemaker bij de BBC, nvdr.) omschreef deze toestand ooit treffend als ‘Oh-dear-journalism‘. Beelden van stervende kinderen in Congo leggen mij allerminst uit hoe die situatie tot stand is gekomen en leiden enkel tot een reeks voorspelbare “da’s toch erg hé”-reacties. Het aantal clichés over de Belgische geschiedenis die elke dag de revue passeren zijn stotend. Bon, academici zijn over het algemeen gewoon geen mediatieke mensen, dus we kunnen het onze vrienden niet kwalijk nemen.

Oude zakken (m/v)

Ook het gegeven dat de auteur hier – alweer – het begrip ‘millenniumstudent’ bij sleurt, valt te betreuren. Dit volledig lege begrip, dat enkel het oude-zakken-gehalte van de schrijver in kwestie onderlijnt, doet mij allerminst de straat ophollen. Tenzij misschien, om tegen Pauli zijn brievenbus te gaan pissen. Aan welke geweldige tot-de-verbeelding-sprekende protestbeweging heeft deze man trouwens deelgenomen, zo pal in de jaren ’80? Geen raketten in West-Europa? Nou, efficace mon vieux.

Wat me op een laatste punt brengt; ik zie elk jaar filmpjes die de door Pauli zo gegeerde formule ‘studenten + politie + matrak’ tot in de puntjes naspelen op het journaal, wanneer onze geliefde NSV!’ers hun jaarlijkse vendel-zwaai-parade door Vlaamsche stad van keuze houden. Laten we dus alsjeblieft niet in van die ongenuanceerde cliché-beelden vervallen over de jeugd van tegenwoordig.

In besluit, ik hoop de heer Pauli te zien op 23 januari, waarop naar verluidt een door studenten – mon dieu – georganiseerde mars door Brussel zal trekken. Ja hoor, ook de oudere generatie is welkom. Hopelijk mogen we onze journalisten ook wel eens verantwoordelijk stellen voor het haast vergeten dat een narratief noodzakelijk blijft voor maatschappelijke actie. Wie begrijpt er onderwijl nog meer van als de student? Trotse belastingbetalers uitgezonderd, dat spreekt. Aischylos had een dergelijke tragedie niet beter kunnen schrijven.

0 Comment