Een appeltje te schillen met de Studentenraad

Door Piet Van de Velde

Een sappig verhaal heeft meestal een ontluikend begin, een opbouwend en verduidelijkend middenstuk om te eindigen met een spetterende finale of een anticlimax. Zo ook het verhaal van deze Studentenraad. Het verhaal begint vorig jaar bij de verkiezingen van de nieuwe voorzitter. Er waren twee kandidaten met allebei een plan. Iedereen was het er roerend over eens: zoals het eens was, dat gaat niet langer. Het was tijd voor verandering. Een intrede van transparantie en weg met al die onnodige discussies.

De eerste kandidaat was Thomas Donnez, net voorzitter van het LVSV geweest en een jaar lang ervaring in de studentenraad. De tegenkandidaat was Maxiem Devos, die zich tot hier toe enkel had laten opmerken in onopmerkelijkheid. Toen er destijds in de vragenronde een vraag werd gesteld over de Vlaamse studentenkoepel, VVS, bleek dat Devos het had horen donderen in Keulen. Met andere woorden: Donnez had ervaring plus een plan, terwijl Devos enkel een gebrek aan ervaring en inzicht in de wereld van de studentenvertegenwoordiging in pacht had. Uiteindelijk werd Donnez verkozen als voorzitter van de Studentenraad en nam Devos een rol op als vicevoorzitter Interne Zaken.

Nu, wat gebeurde er sindsdien? VVS werd verwaarloosd zodat de rol van de VUB beperkt werd, de belofte van transparantie maar met moeite omgezet – zelfs na de laatste studentenraadsvergadering is het nog niet officieel toegelaten om de volledige verslagen van de plenaire vergadering publiek te maken –  er werd een loopje genomen met de democratische gang van zaken aangezien het studentenraadsweekend (kostprijs boven de 1000 euro) nooit werd voorgelegd aan de plenaire vergadering. Daarbovenop werd er slechts weinig initiatief getoond met betrekking tot het mobiliseren en het activeren van de studentenpopulatie.

U dacht dat het hier stopte? Neen, dit blijkt slechts een greep uit de klachten te zijn die een aantal leden van de studentenraad ertoe aanzette om zich te verenigen en hun ongenoegen te uiten in een motie van wantrouwen tegenover de voorzitter van de Studentenraad. Een van die ondertekenaars, zoals u zelf kan lezen, was vicevoorzitter Maxiem Devos. Ja, ook hij had er genoeg van en vond dat het tijd was om een klaar en duidelijk signaal te zenden over de werking van de studentenraad. Hij was er zelfs zodanig van overtuigd dat hij zelfs zijn rol binnen het bestuur opgaf naar aanleiding van de ondertekening.

Maar nu komt de opbouw! Onze oud-vicevoorzitter, Maxiem Devos, veranderde weer van mening. Hij liep weer terug naar Thomas Donnez en trok samen met Liesbet Van Gysegem zijn steun in voor de motie. Ondertussen komen er nog zaken aan het licht met betrekking tot Thomas Donnez. VUBMUN (waar o.a. Thomas Donnez in het bestuur zetelt, nvdr.) kreeg ter waarde van 25.000 EUR (1 miljoen oude BEF) een subsidie toegekend van UVV (Unie van Vrijzinnige Verenigingen). Deze kregen ze om de kosten van de reis richting Taiwan zo laag mogelijk te houden. Om zo’n subsidie van UVV te verkrijgen, moet je echter eerst de toestemming verkrijgen van een organisatiepartner van UVV. In het geval van de VUB is dit de studiekring Vrij Onderzoek. Deze organisatie staat dan borg voor de subsidieaanvraag.

Nu blijkt dat er helemaal geen toestemming is gevraagd bij Vrij Onderzoek, laat staan dat die verkregen is, maar raar genoeg is VUBMUN er toch in geslaagd om al dat geld te verkrijgen. Ergens is er dus iemand geweest die zich niet aan de regels van het spel heeft gehouden. Maar het verhaal van VUBMUN stopt hier nog niet. Nee, het heeft natuurlijk zijn impact op de Studentenraad. Zelfs op hun verkiezingen. De studentenraadsverkiezingen zijn onder andere voor deze Model UN’ers verzet, waardoor de opkomst voor de verkiezing van de plenaire studentenraad erg laag was.

Nu goed, het verhaal loopt verder. Thomas Donnez slaagde er zelfs nog in om de motie van wantrouwen van de agenda te verwijderen. Deze motie werd echter na de tussenkomst van vicerector Studentenbeleid Casman teruggeplaatst op de agenda. Na een discussie van meer dan een uur bleek er bij de stemming nog voldoende vertrouwen in de voorzitter te zijn. Er waren vier leden voor, zes tegen en een onthield zich. Verklaring hiervoor was dat voor de meeste studentenraadsleden de motie van wantrouwen enkel als signaal bedoeld was, maar zonder gevolgen voor de postjes van het bestuur moest blijven. Een spijtige evolutie.

Maar was deze evolutie iets nieuws? Het is zelfs schandelijk om het een evolutie te noemen. Het is eerder een nastreven van het status-quo. Heeft de Studentenraad hiermee niet weer eens bewezen een weinig transparant en log apparaat te zijn? Zelfs na een derde discussie over het beruchte artikel 39 van de Studentenraad, werd de uiteindelijke goedkeuring weer verdaagd naar de volgende zitting. Het desbetreffende artikel gaat over de openbaarheid van de verslagen van de studentenraad (artikel 39 beknot de mate waarin de officiële verslagen en de persoonlijke standpunten van SR-vertegenwoordigers openbaar gemaakt kunnen worden, nvdr.). Er is nu wel haast een consensus bereikt, dankzij het niet officieel op de agenda geplaatste voorstel van de heer N. Bovin. Helaas bleek de consensus wel niet over alle leden te gaan. Het pretduiveltje van weleer was weer Maxiem Devos. Hij was het oneens met het voorstel en liet dit ook duidelijk blijken.

Maar daar bleef het niet bij. Hij viel vervolgens ook nog uw teerbeminde blad aan. Hij vond namelijk dat drugsartikels niet passen in De Moeial. Dit soort artikels zouden aanzetten tot druggebruik. Nu neem ik aan dat de meningen over druggebruik verdeeld zijn, maar subsidie intrekken naar aanleiding van dergelijke artikels, zou de vrijheid van de pers beknotten. Drugs worden genomen aan de VUB. Het zou naïef zijn om het omgekeerde te denken. Het artikel gaat over druggebruik en heeft niet de intentie om iedereen daar massaal toe aan te zetten. Het gaat hier in de hoofdzaak over “weet wat je gebruikt.” Om hiervoor de vrijheid van de pers op het spel te zetten, lijkt me ongegrond. Het zou zelfs erg zijn moest de vrijheid die gebetonneerd is in onze statuten, volledig over te laten aan de goodwill van enkele studentenraadsleden. Is het tegenargument misschien dat de studentenraad controle over De Moeial moet kunnen uitoefenen omdat die ‘democratisch’ is verkozen? Dan verwijs ik graag naar de geschiedenis waar bepaalde leiders ook democratisch verkozen werden om dan zo snel mogelijk de media te gaan overheersen.

Zo’n gebrek aan transparantie en vrijheid kan zelfs serieuzer vormen aannemen, in die zin dat mensen hun carrière op een dubieuze manier vernield zien worden. Ik haal hier het recente voorbeeld aan van professor Cogen, docent Internationaal Recht aan de UGent, die nu, na slechte evaluaties, geen les meer mag geven aan de bachelorstudenten. Door een gebrek aan transparantie is er nu zelfs weinig duidelijkheid over die evaluaties en wie het hier bij rechte eind heeft. De heer Cogen heeft op dit eigenste ogenblik zelf ziekteverlof genomen. Maar zelfs op Facebook raast de discussie tussen pro en contra verder.

Uiteindelijk kunnen we besluiten dat de volgende generatie van studentenvertegenwoordigers weer een zware last met zich zal meedragen alvorens nog maar begonnen te zijn. Ze moeten immers de erfenis van hun voorgangers dragen, zonder dat ze de kennis hebben die deze hebben opgedaan. Een tabula rasa zal er dus dit jaar niet meer van komen. Ik hoop dat de voorgangers zullen leren hoe om te gaan met publieke fondsen. Hoe ze de transparantie, en daarbij ook de interesse van de rest van de studentenpopulatie, kunnen vergroten. Het is een loodzware taak die voor hen is weggelegd en het is er een die De Moeial nauwlettend in de gaten zal houden.

Valé

0 Comment