Japandroids: “Everything! Fucking! Louder!”

Door Piet Van de Velde

Een band die het vorig jaar goed deed in ons eindejaarslijstje en op nummer negen belandde met hun debuut-LP Post-Nothing. We kregen gelijk toen we ze dan eindelijk live aan het werk zagen. Na de eerste song merkte zanger Brian King op dat het nog een pak luider kon dus vroeg hij maar: “Everything! Fucking! Louder!” Een wijze beslissing, want Japandroids, soms ook gewoon klinkerloos JPNDRDS geschreven, klinkt het best als ze zeer luid staan. De rest van de set staat sinds toen genoteerd als legendarisch en subliem. De Moeial pakte zijn beste maple syrup mee en sprak met de mannen voor hun optreden.

d.M.: De Post-Nothing tour zal zo’n 250 optredens tellen wanneer die gedaan is. Een vorm van gecoördineerde zelfmoord?

Brian King (zanger/gitarist): “Het is een zeer moeilijk evenwicht dat je moet vinden on the road. Zeker als je met elkaar opgezadeld bent voor zo’n lange tijd in niet de meest luxueuze tourbus. Maar het ergste is het eeuwige wachten. Op weg naar een show, weg van een show… Vandaag viel nog goed mee, we komen net van Nijmege ndus was het maar een korte rit tot België.”
David Prowse (drums): “Hier in Europa valt het goed mee. Overal waar we spelen is toch redelijk wat volk, meestal zelfs uitverkochte zalen. Tijdens onze eerste Amerikaanse tournee hebben we soms voor halflege zalen gespeeld. Maar bij de vorige passage door de States was er al wat meer volk.”

Dus nog geen moordpogingen?

King: “Het moeilijkste is je batterijen weer opladen voor een volgend concert na een slecht optreden, maar het went wel. Gisteren in Nederland was veruit het slechtste optreden van dit deel van de tour. Alles wat mis kon gaan (dramatische pauze) is ook gebeurd! Het geluid zat zo verschrikkelijk slecht dat je tijdens de set jezelf moest blijven motiveren om verder te gaan. We hebben nu eenmaal de kans te doen wat we graag doen en dat is muziek spelen. Het zou erg zijn moesten we met de minste tegenslag een volledige meltdown hebben.”

Is het dan net niet ontzettend frustrerend om na een slechte show enthousiaste fans te ontmoeten die het wel geweldig vonden?

Prowse: “Ik vind dat zo’n eigenaardig gevoel. Aan de ene kant weet je van jezelf dat het niet honderd procent was, want je hebt je songs nu ondertussen al duizend keer live gespeeld zodat je weet hoe ze moeten klinken, maar aan de andere kant moet je beseffen dat deze mensen tijd hebben genomen in hun agenda en geld uit hun portefeuille om ons te kunnen zien spelen. Het zou erg zijn moesten we dan zeggen “Oh fuck no, you’re wrong. This gig was crap.” Ik denk ook niet dat mensen het tegen jou gaan zeggen als ze het slecht vinden. Of toch niet hier in Europa. Het gaat er hier zeer beleefd aan toe.”

Is het daarom ook dat jullie aan een singles collection zijn begonnen?

King: “Ja,  omdat je op tour moeilijk een plaat kunt opnemen maar je zo ondertussen toch nog wat nieuw materiaal de wereld kan insturen. Om een plaat te kunnen maken moet je tijd kunnen uitrekken, alsook even weer een overzicht krijgen van waar je mee bezig bent. Misschien verzamelen we ze allemaal wel later op een EP.”

Vooral de B-kant van Art Czars (de eerste en nu nog enige single) is wel best geniaal, om even wat te slijmen. Vanwaar kwam het idee om Big Blacks (nog genialere groep rond Steve Albini, u weet wel: Nirvana, Shellac, nvdr.) Racer X te coveren?

King: “Ten eerste omdat het een goeie plaat is! Ten tweede omdat ikzelf veel muziek heb leren kennen dankzij andere groepen die covers deden. De B-kant is nu niet per definitie altijd voor een cover weggelegd, maar deze twee songs passen gewoon goed bij elkaar. Dat is het voornaamste. Misschien komt er op een volgende een song die Post-Nothing niet heeft gehaald, maar in een nieuwe versie wel op zo’n single past.”
Prowse: “Als je een cover kiest is het ook niet zo eenvoudig om zomaar een leuk nummer te kiezen. Ook langs de praktische kant zijn er een aantal bezwaren. De bezetting drum-gitaar-stem maakt het soms niet mogelijk om elke song even vol te laten klinken”.

0 Comment