Interview met Liquid Liquid: A band so nice, they named them twice

Door Piet Van de Velde

Run DMC, LCD Soundsystem, Sonic Youth, Hot Chip, DJ duo Optimo hebben één link, namelijk de New Yorkse band Liquid Liquid. De peetvaders van de disco/no wave/post-punk, maar in de muziek zit er ook flarden van funk en dub. Om me even in een Bowiesiaans gezegde uit te drukken: het was een van die bands waar destijds tien man naar kwam kijken, maar iedereen die er was begon de dag erna een eigen groep. Het was kortom een groep die een enorme invloed had op muzikanten jaren later. Tijd om even een babbeltje te slaan met Salvatore Principato, ook bekend als Sal P.

d.M.: Ik heb vaak een probleem om jullie muzikale stijl te omschrijven voor mensen die jullie niet kennen. De beste omschrijving die ik kan geven is een DIY-aanpak van disco?

Sal P: Nou, ik heb het er ook vaak moeilijk mee om een label te plakken op onze muziek. Toen we begonnen in New York kenden we vroeger hetzelfde probleem. Bijvoorbeeld, wanneer we in het begin ergens wilden spelen vroegen ze natuurlijk: “What do you play?” Geloof me, we stonden altijd een beetje verbaasd naar elkaar te kijken en vroegen onszelf soms af: “What the hell do we play anyway?” Daarom hebben we snel geleerd om altijd een demo bij te hebben, zodat mensen hun eigen mening kunnen vormen over wat we in hemelsnaam zouden spelen. Dat komt omdat we destijds fan waren van Brian Eno tot Fela Kuti. Het was vooral body music.

Gelukkig waren jullie geen uitzondering in New York op dat moment. Ik denk dat het even moeilijk is om DNA een stijl toe te dichten.

Inderdaad, dat was net het voordeel. De ruimte die er toen was om te experimenteren was ongelofelijk. Er waren zoveel verschillende muzikale acts bezig en er was nog een vrij grote interactie tussen de bands onderling. Glenn Barca (Theoretical Girls) was bijvoorbeeld een van de eerste die echt fan van ons werd. Later merkten we ineens dat Grandmaster Flash (Run DMC) op een van onze optredens aanwezig was en hij gebruikte een van onze songs om er een sample uit te halen voor zijn een van zijn eigen songs. Ik vond de kruisbestuiving die er toen bestond fantastisch. Waarmee ik zeker en vast niet wil zeggen dat het enkel toen en daar zo was. Ik heb uiteindelijk zowat overal in de Westerse hemisfeer gewoond en dat heeft me geleerd dat je overal invloeden kan vinden. Het is eerder een kwestie van open genoeg te zijn om ze in je op te nemen.

Klopt het dat zelfs de frontman van Sonic Youth, Thurston Moore, bij jullie kwam aankloppen destijds?

(lacht) Eentje die nog eens wat research doet hier! Ja, dat klopt. Ik werkte destijds in dezelfde speelgoedwinkel als Kim Gorden (Bassiste van Sonic Youth en tevens de vrouw van Thurston Moore). Hij kwam eens vragen of we nog een gitarist nodig hadden. Hij zat toen in The Coachman en ze klonken heel sterk als Talking Heads. Nou goed, hij heeft uiteindelijk zijn eigen weg wel gevonden, maar feitelijk waren ze in het begin nog een vrij verlegen groep. Toen we zelf in het voorprogramma stonden van Talking Heads, durfde niemand van één van de bands iets te zeggen tegen iemand van de andere band.

Tegenwoordig staat de groep weer op actief. Last van reüniekoorts? Of waren jullie onderling nog altijd bezig met oefenen aan de zijlijn?

Ik denk dat het eerder een geleidelijk proces was, tot de tijd weer juist was om terug in een repetitieruimte te duiken. Ik ben me blijven bezighouden met muziek: van dj-sets tot producen en links en rechts wat spelen. Toen er een vernieuwde interesse in onze muziek ontstond dachten we bij onszelf: waarom niet ineens proberen in het repetitiekot? In eerste instantie hadden we nog wat moeite om onze juiste vibe weer terug te vinden, maar uiteindelijk – en veel sneller dan verwacht – vonden we die weer.

Is dat geen trendbewuste keuze? De 80’s zijn volop in de mode; ging er nergens bij jullie een belletje rinkelen met de toon: “Ook eens tijd om wat geld verdienen”?

Ja, eerst hadden we dat gevoel ook. Dat is echter wel weggegaan. Op een gegeven moment merk je dat de muziek weer overneemt. Het is de liefde voor de muziek die centraal moet blijven staan, want ik denk dat we moeilijk anders nog tijd of zin zouden hebben om te blijven spelen. Als je oprecht op een podium wil staan, moet je nu eenmaal een oprechte boodschap brengen. Ook al is dat er een met sambaballen en krijsende gitaren!

Staat genoteerd!

0 Comment